Ziekenhuis

Mijn papa ligt in het ziekenhuis. Zijn gewoonlijk aanwezige harde en strenge schil is weggevallen. Hij houdt mijn hand vast en wrijft over mijn vingers. Ik hou zijn schouder vast. Bottig. Het is woensdag. En ik ben bang.

Ik zie hem als niet eerder. ‘Wat fijn dat je er bent ’zegt hij. En doet zijn ogen dicht. Zo kwetsbaar als hij oogt is hij sterker dan eerder. Niet afwezig en veroordelend, maar open. Voor welk contact dan ook. Zijn hand vasthouden, wrijven over zijn schouder, een-en-al bot. Het is goed zo, zoals ik hier zit, en hij er is.

Meer van dit (en andere zaken) automatisch in je mail? Klik dan hier.