“Zeg maar Jan, dat zegt iedereen hier in Amsterdam..” Hij liep voorovergebogen met de armen gebogen. Als een aapje, grapte een collega. Als een kickbokser, bleek later. Hij kende hier niemand. Van Amsterdam in Apeldoorn gedropt en hij bleef maar zoeken naar de tramhalte van de Westermarkt. Wij lieten het zo.
Elke dag zat Jan in de gang; koffie in de hand, hoodie over zijn hoofd. Hij oogde nog geen zestig, maar was de tachtig ruim gepasseerd; de hangjongere van de afdeling. We konden grapjes maken maar echt contact kregen we niet. Eigenlijk wisten we na weken nog niet waar “Jandeman”, zoals we hem noemden, behoefte aan had. Totdat hij op een middag onverwacht uit de hoek kwam: “Ken daar geen likkie verruf op dan?”
Ik: Ohja?
Dhr: ja kijk nou (wijst naar een versleten plek)
Ik: Ohja, dat kan wel wat verf gebruiken. Kunt u schilderen?
Dhr: Joh, ik schilderde alle huissies van de Jordaan.
Ik: Oh echt, was u schilder dan?
Dhr: Nee meissie, ik ben bokser. Kickbokser. Ik sloeg iedereen zó de ring door.
Ik: Zo, dat is wel een stoer beroep!
Dhr: geen droog brood mee te verdienen. Maar ik kon wel meppen ja. En ik heb veel gezien hoor; allemaal van die gassies, maar vechten, ho maar.
Ik: deed je ook wedstrijden dan?
Dhr. Alles is een wedstrijd meissie. Alles. Maar dat weet jij natuurlijk ook
wel, jij ken vast ook wel goed van je afbijten, ofnietdan?
Ik: Ik denk dat ik jou wel aan kan ja.
Dhr: Maar dat ga’k niet proberen hoor zonde van die bril van je. En je koppie. Dat ook.
Ik: zullen we eens een wedstrijd bekijken samen, op de tv?
Dhr: Ken dat dan ja? Ja, dat zou kennen dan. Maar eerst moet ik eerst effe naar huis.
Ik: Natuurlijk, dan doen we dat een andere keer.
Dhr. Wanneer gaat de tram dan?
Ik: die gaat strakjes, zullen we eerst even koffie drinken?
Dhr: Ja da’s goed.
Dhr: Ik sloeg ze zo de touwen in. Ha! Jaja… Zie je me neus? En zie je deze? (schudt zijn vuist voor mijn gezicht heen en weer, grijnst er breed bij). Dat’s een makker van deze! (Laat andere vuist zien.). Nou, ik ga weer, de tram wacht niet op mij.
Na dit gesprek was van de teruggetrokken man verscholen in zijn hoodie niks meer te bekennen. Eindelijk wisten we waar hij plezier uit zou halen. Er kwam een Ipad, een YouTube kanaal met de naam “JandeMan” vol fragmenten van bokswedstrijden, met Muhammad Ali, Rocky I, II, III en IV, en Rico Verhoeven. Eindelijk konden we hem een plek geven waar hij zich fijn voelde. Als Jan niet naar de ring komt, dan komt de ring naar Jan. Ook dát is empowerment bij dementie.
Geef een reactie