Vorig jaar had ik er niet aan moeten dénken. Dat mensen mijn boek zouden lezen. Zouden denken, ‘Nounou.’ Of iets explicieter, de positieve of de negatieve kant op. Om het even, even eng.
Maar wat ik eerder zei is waar. Met de tijd worden de beschermlaagjes van de tekst getrokken en tegen de tijd dat het open en bloot voor je ligt, voor iedereen ligt, ben ik eigenlijk al weer ergens anders mee bezig. Oud nieuws.
Niet dat ik het boek zelf nog een keer lees. Ben je gek, ik ken het al, en met deze versie de honderden andere probeersels met (nu) geschrapte personen, weggelaten scenes en talloze inkortingen.
Ter illustratie: versie 1 was met 40.000 woorden geen lijvige Buwalda-ische-roman, maar met de huidige 27.000 is er toch flink wat in geschrapt. Reken maar uit. Een kleine novelle, schat ik zo.
Waar ik vorig jaar niet aan had durven denken, beschouw ik nu met enige trots. Het wordt gelezen (of in ieder geval besteld).
Geef een reactie