Zorg voor mensen zonder verzekering of zonder dak? Dat loopt in elk ziekenhuis keihard tegen dezelfde muren op. Ik weet nog dat ik tijdens mijn eerste stage compleet met mijn mond vol tanden stond. Begreep ik het nu écht niet, of…?
Er lag een vrouw van 70 die nog een paar dagen extra moest blijven omdat de thuiszorg niet geregeld was. Geen probleem, gewoon een ‘verkeerd bed’. Verderop lag een andere vrouw – twee benen in het gips – die zo de straat weer op werd gestuurd. Want ja, “ze had toch al geen huis, dus waar zou ze anders naartoe moeten? Wij regelen geen huizen.”
En daar sta je dan. Op straat. In een geleende rolstoel. Twee benen in het gips. Geen huis, geen dak boven je hoofd.
Dubbele moraal
Maar die andere mevrouw dan? Die in haar voortuin was gevallen, een heup gebroken had en echt wel hulp nodig had bij het wassen en aankleden? Die mócht nog drie dagen in het ziekenhuis blijven omdat de douchehulp nog niet rond was. Begrijp me goed: deze vrouw had een huis om naar terug te gaan, een partner die kon helpen. Maar omdat de ochtendverzorging nog niet stond, bleef ze liggen.
De tegenstelling kan bijna niet groter. En de dubbele moraal ook niet.
Heb je een huis en geld? Dan krijg je alle zorg die je nodig hebt. Heb je niks? Jammer dan, daar is de deur.
Ben ik nou gek?
Toen ik dit voor het eerst zag, snapte ik er geen reet van. Waarom wordt iemand zonder huis gewoon de straat weer op gezet, terwijl iemand mét een huis recht heeft op dagen extra ziekenhuiszorg én thuiszorg? Kon iemand me dat alsjeblieft uitleggen? Waarom wel thuiszorg regelen voor de één, maar geen enkele moeite doen om voor de ander een tijdelijke plek te vinden?
En dan die man met zijn teeninfectie. Die zie je keer op keer terugkomen. Je geeft hem een paar dagen antibiotica, stuurt hem de kou weer in, en twee weken later is hij er weer. Want ja, slechte voeding, geen hygiëne, die kou die zijn circulatie om zeep helpt – natuurlijk wordt die infectie erger. Dit gaat maar door, totdat het bot is aangetast, de weefsels afsterven en je de halve voet moet amputeren.
Wil je het in geld uitdrukken? Een voetamputatie kost tussen de vijf- en tienduizend euro. Hadden we bij die eerste infectie gewoon de zorg goed geregeld – dagelijkse wondzorg, toezicht op de antibiotica, voedzame maaltijden en een warme plek – dan was dit nooit nodig geweest. Ook dat kost geld, maar véél minder. En deze man zou zijn voet nog hebben.
Maar het houdt daar niet op, hè. Want na de amputatie heeft hij een wond die moet genezen. Lukt dat niet? Dan gaat het proces gewoon door. Eerst de hele voet, dan de enkel, het onderbeen… Je snapt wel waar dit naartoe gaat.
Nu ik dit voor de zoveelste keer zie, snap ik het nóg steeds niet. En weet je wat? Gelukkig maar. Want die uitspraak ‘je went er vanzelf aan, je wordt vanzelf wat harder’? Dat blijkt gelukkig bullshit.
Integendeel zelfs. Nu ik bijna een jaar werk als gediplomeerd verpleegkundige, zie ik hier juist mijn kans om een verschil te maken. Het is niet veel, maar het is een begin.
Actie
Daarom ga ik zelf aan de slag. Als vrijwilliger bij Stichting Daklozen Apeldoorn en als straatzuster bij de Straatdokter. Vanuit mijn vak als verpleegkundige ga ik mensen helpen om de zorg te krijgen die ze nodig hebben. Op straat, waar ze zijn. Zonder gedoe, zonder muren, zonder excuses.
Want hier draait het om: solidariteit en gelijkwaardigheid. Iedereen heeft recht op zorg. Punt. Of je nu een huis hebt of niet, verzekerd bent of niet, geld hebt of niet. Zorg is een mensenrecht, geen privilege voor wie het kan betalen.
En als het systeem mensen in de steek laat, dan gaan wij naar hen toe. Met verbandmiddelen, met medicijnen, met aandacht en met respect. We gaan die infecties behandelen voordat er geamputeerd moet worden. We zorgen dat iemand met gebroken benen niet zomaar op de straat slaapt. We maken het verschil tussen nog een keer hetzelfde patroon, of eindelijk doorbreken wat al veel te lang fout gaat.
Ik ben zéker niet de eerste die dit begint. Integendeel. Ik sluit me aan bij mensen die hier al járen voor strijden. Die op parkeerplaatsen en in de achterbak van hun auto consult houden en wondzorg doen. Die elke dag consequent aanwezig zijn met brood, koffie en soep. En 3x per week met een warme maaltijd. Maar altijd, altijd met menselijke aandacht en warmte.
Dat is waar ik bij wil horen. Bij mensen die niet wegkijken, maar aanwezig zijn. Daarom zal ik hier vaker te vinden zijn ; met mijn zustertas (oké, dokterstas want die zijn echt heerlijk om mee te werken), mijn achterbank, kofferbak, geïmproviseerde hulp maar bovenal met warmte, aandacht en zorg.
Credits foto: Peter van Beek
Hoi Renske
Wat goed dat je je inzet voor deze groep, en daar over schrijft!
Ik zie dat je een foto van fotograaf Peter van Beek hebt gebruikt, zou je hem op willen nemen in de bronvermelding? Dank!
Hoi Lieke,
Bedankt voor je bericht! Ik heb de credits voor de foto toegevoegd onder het artikel en zal het ook bij de foto zelf doen.
Heb je dit al naar Yesilgoz gestuurd? Die staat namelijk altijd te roepen dat wij zo’n goede zorg in NL hebben. Misschien heeft zij antwoorden op je vragen, want een normaal mens heeft die niet. En omdat die zorg zo fantastisch is in haar ogen kunnen we best nog een heleboel op zorg bezuinigen. Misschien kun je haar uitnodigen om een kijkje te nemen in de echte wereld! Stuur het dan maar gelijk naar de nieuwe coalitie, want die denken ook te kunnen bezuinigen op zorg. Jij doet in ieder geval mooi werk!
Hoi El,
Dankjewel! En goed idee om Yesilguz eens mee te nemen in de wereld van parkeerplaatsen en thee uit busjes.
Dit zijn ook dingen die echt niet te snappen zijn. Net als de situatie waarin iemand die wil stoppen met drugs en geen huis heeft pas op een wachtlijst geplaatst kan worden als hij een huis heeft…. om gek of razend van te worden…..