De teampost is een spookhuis (en wij zijn de geesten)
zes gangen. zesendertig kamers. vier man personeel. één overdrachtsschrift dat helemaal alleen op tafel ligt te wachten.
Om 07:15 is de teampost het rustigste plekje van de afdeling. Koffie, overdracht, aandachtspunten, to-do’s — en dat terwijl de nachtdienst bijna slaapt, de dagdienst net niet meer slaapt, en iedereen sluimert bonven zijn koffie of thee.verpleegkundigen, helpenden plus, helpenden, verzorgenden IG, stagiaires, studenten en leerlingen buigen zich over het dossier van de nacht.
Tussendoor druppelen de vaste medewerkers binnen: de medewerker dagelijks leven, iemand van de keuken, iemand van schoonmaak, de activiteitenbegeleider en een een vrijwilliger en een stuk of drie mensen die altijd, maar dan ook altijd aanwezig zijn — terwijl niemand, ik ook niet, precies kan navertellen wat ze doen. Ze zijn er gewoon. Net als de plant in de hoek.
De eerste tien minuten van de dienst zijn stil. Heilig bijna. Je zou bijna denken: dit wordt een rustige dag.
Ergens tussen 07:30 en 10:00 verdampt de teampost. Niet figuurlijk — letterlijk leeg. Een spookhuis met een overdrachtsschrift erop. Het complete team is uitgezworven over zes gangen, zesendertig kamers, eetkamers, balkons en terrassen, op zoek naar cliënten, collega’s, en af en toe zichzelf. Je raakt elkaar constant kwijt. Gelukkig alleen letterlijk — figuurlijk zijn we elkaar zelden kwijt, wat op zulke momenten bijna een wonder is, want er is werkelijk niemand om je heen om kwijt te raken.
Dan begint het circus. Alarmen gaan af als een orkest zonder dirigent. Met vier man moet zowel de medicatieronde als zesendertig rinkelende bellen gemanaged worden, en je weet — voordat je bent begonnen al — dat het niet gaat lukken. Niet omdat je niet hard genoeg rent (je rent hard genoeg om je in te schrijven voor een halve marathon), niet omdat je niet slim genoeg plant, en niet omdat je geen hulp vraagt aan andere afdelingen. Die willen best, alleen zijn zij op datzelfde moment hun eigen zesendertig bellen aan het beteugelen. Iedereen wil helpen. Niemand kan.
Tegen de tijd dat alle cliënten verzorgd zijn en gegeten hebben, breekt er eindelijk een moment aan om zelf iets uit te zoeken (of, duimduim, om te eten….) Vijf minuten later blijkt dat cliënten daar totaal andere ideeën over hebben: er wordt gebeld, er is hulp nodig, en alles wat je net op orde had glijdt zachtjes de soep in.
Hoogtepunt van de dag: er komen drie opnames tegelijk binnen, en er is precies één iemand beschikbaar om het opnamegesprek te doen. Vandaag ben ik die gelukkige. Gelukkig kan ik mezelf splitsen — abracadabra, en toen waren er drie van mij. Driemaal zoveel enthousiasme, driemaal zoveel vermoeidheid, één lichaam.
De simpelste oplossing is meteen ook de meest onmogelijke: meer personeel. Meer handen aan het bed. Maar trek het blik met zorgpersoneel maar eens open — het blijkt structureel leeg. Wat er niet is, kun je niet inzetten, dus moet de oplossing ergens anders vandaan komen.
Misschien in de organisatie van het werk? Cliënten zelf aan het werk zetten — het is tenslotte revalidatie — vijf tegelijk, zodat je aandacht kunt verdelen over vijf mensen die (hopelijk) niet allemaal op hetzelfde moment zorg vragen. Mooi idee, tot je bedenkt dat vijf mensen nog steeds gelijktijdig kunnen bellen, en dat vijf medicatierondes tegelijk uitvoeren neerkomt op een heus pillenfestival, compleet met wachtrij.
Andere kamerindeling dan? Geen eenpersoonskamers meer, maar twee- of vierpersoonskamers, zodat je in één kamer vier mensen tegelijk kunt bedienen. Efficiënt, ontegenzeggelijk. Maar niet iedereen zit hier twee weken — sommigen blijven zes maanden, en die willen heus niet permanent hun slaapkamer delen met drie vreemden en hun snurkgeluiden. Aan de andere kant wil ook niemand een half uur op de bel wachten omdat de verpleegkundige nog in kamer 14 zit.
Wat zouden zíj willen? Wie weet wordt dan meteen duidelijk waar de grenzen liggen — en mensen die zelf kiezen, zijn nu eenmaal tevredener met de uitkomst dan mensen bij wie de uitkomst gewoon gebeurt.
Tot die tijd blijft de teampost tussen 07:30 en 10:00 een spookhuis. Met, als je goed luistert, in de verte het geluid van vier mensen die zesendertig alarmen tegelijk proberen te laten zwijgen.
Comments are closed