Nou, wat ben ik grappig

Ik had een stukje getikt, vond hem zelf bijzonder geslaagd en hilarisch. Uiteraard, zoals dat gaat, enigszins uitvergroot (als in: compleet gefantaseerd), op mijn eigen sterke en -vooral- zwakke punten driedubbel ingezoomd en toen nog een keer, net zolang tot er van de bitterzoete realiteit weinig meer overbleef.

Nagenietend las ik het nog een keer. Wat was ik grappig, en ook zo raak, treffend.

Tot de bliksem inhitte. (Zoals mijn tweetalig opgegroeide (door socials) kind het noemt.

Dit gaat niet over een leuk stukje. Dit gaat over het leven van iemand. Van iemand die met enthousiasme aan een opleiding begon en nu bij ons stage gaat lopen. Bij ons. Dit bepaalt een deel van zijn leven; als het goed gaat een leuke, of tenminste een goede, ervaring. Als het niet goed gaat een slechte ervaring, En de verantwoordelijkheid daarvoor ligt bij ons.

Natuurlijk ook bij de stagiair; hij moet leren, zichzelf ontwikkelen. Op professioneel en persoonlijk vlak En dat is moeilijk zat als je naast stage ook school, vrienden en een leven hebt. Maar de verantwoordelijk ligt zeker ook bij ons. Wij moeten een veilig leerklimaat bieden; een plaats waar de leerling durft te doen, durft te falen en het daarna toch opnieuw te proberen. Waar hij zich welkom voelt, zijn valkuilen en leerpunten durft te benoemen, waar hij in de spiegel kan kijken en zich op zijn minst gesteund voelt.

Uit eigen ervaring en uit verhalen van medestudenten en collega’s weet ik maar al te goed hoe een werkbegeleider je kan maken en breken. En hoe traumatisch dat kan zijn. Ik zou nooit bewust iemand breken, maar wie zegt dat ik niet perongeluk, onbewust of niet-wetend een opmerking maakt die helemaal verkeerd aankomt?

Dat is een serieuze verantwoordelijkheid voor de organisatie, onze afdeling, ons team. En dat vraagt om een serieuze aanpak. De hilariteit komt de volgende keer weer. Eerst moet ik even een snelcursus ‘werkbegeleiding’ volgen.

Dislaimer

De fase 3 en 4 heb ik even bi elkaar gefantaseerd, het lijkt me namelijk superleuk als dat gaat gebeuren. Dus daar werken we naar toe, met het vertrouwen dat de studenten het kunnen, ons team het kan, de organisatie het goed doet en dat ik, als werkbegeleider, daar een klein beetje aan bij mag dragen.